Gdy koszmary stają się rzeczywistością...

Rozdział 8-Rozmowa.

-Legolasie!-Azul pod wieczór poszła do Legolasa-Wstawaj

-Witaj Azul.Czemu mnie budzisz?-spytał zaspany elf

-Chciałam z tobą o czymś porozmawiać.Proszę pójdziesz ze mną na krótki spacer?-odparła dziewczyna

-Skoro nalegasz to oczywiście.-powiedział Legolas,wstał i wyszli z namiotu.Szli kilka metrów dalej od obozu i zatrzymali się dopiero koło strumyka,który tam płynął.Usiedli i Azul od razu przeszła do sedna sprawy:

-Legolasie czy wiesz może…-przerwała po czym spytała-Czy wiesz może coś o moich rodzicach?-spojrzała na niego z nadzieją.Gwiazdy i księżyc odbijały się w jej oczach,które teraz patrzały prosto na niego:

-Nie wiem nic o nich.Przykro mi.-odpowiedział szczerze

-Liczyłam,że Thranduil cokolwiek wspominał o nich.-elfka spuściła smutnie głowę i wbiła wzrok w ziemię

Ale ja też bym chciał się czegoś o nich dowiedzieć.Nie wiem czemu,ale chcę-powiedział stanowczo-Mogę ci pomóc się czegoś dowiedzieć jeśli chcesz.-dodał po chwili namysłu

-Naprawdę?Nie chcesz ci ingerować w życie moimi głupotami-odrzekła

-Moim zdaniem to nie głupoty.I tak z chęcią ci pomogę-powiedział i twarz Azul rozjaśnił uśmiech.Rzuciła się Legolasowi prosto w ramiona:

-Dziękuję ci Legolasie!-powiedziała po czym się uspokoiła i lekko zawstydzona usiadła prosto patrząc w księżyc.Wtedy elf się spytał:

-A wiesz o nich cokolwiek?Może to pomoże?

-Poczekaj chwilę…-elfka chwile pomyślała-Tak wiem.Wiem,że moja matka wciąż żyję,a ojciec umarł…na wojnie-ostatnie słowa powiedziała z żalem i Legolas zauważył jak po jej policzku spływa łza-No i że to pewnego roku życia byłam pod opieką twojego ojca

-Jeśli mogę spytać:Na jakiej wojnie zginął twój ojciec?-spytał niepewnie elf

-Na wojnie z orkami.-to zdanie już powiedziała bez żalu,ale ze złością.

Legolas też nienawidził orków i wiedział co Azul czuję po tym jak orkowie zabili jej ojca.Spojrzał na nią znów:Wciąż patrzyła w księżyc,ale teraz na jej twarzy nie było łez.Legolas widział na niej wyraz,który tylko potwierdzał fakt iż pomyślał,że Azul ma ochotę zemścić się na potworach,które zniszczyły jej rodzinę.Sama elfka wybudziła go z tego dziwnego transu:

-Już późno.Lepiej chodźmy zanim Tauriel się zorientuje,że wyszliśmy-powiedziała i wstała

-Masz rację-odpowiedział Legolas-Nie mam ochoty na kolejne odpytki-dodał po czym on i Azul trochę się zaśmiali.Dalej szli już w ciszy.Legolas gdy tylko się położył spać zaczął myśleć o tym jak pomóc przyjaciółce.Leżał tak to późna i już wiedział co musi zrobić.Musi postawić się ojcu,podsłuchać coś,spytać się go o rodziców Azul.To było jedyne wyjście jakie wpadło mu do głowy.Gdy zasnął już nie miał koszmarów bo jedyne co widział to piękna elfka-Azul.