Gdy koszmary staja się rzeczywistością...

            Rozdział 1-Początek końca.

Biegł.Biegł lasem chociaż sam nie wiedział dlaczego.Stanął.Rozejrzał się wokół. Za nim,obok niego i przed nim leżały ciała,a w lesie unosiła się dziwna mgła,która nadawała Mrocznej Puszczy tajemniczość i grozę.Znów zaczął biec.Wokół niego migały ciała i zamazane sylwetki tych,którzy ocaleli i pomagali innym.Wśród ciał było dużo orków,ale były tam też elfy.Straty były ogromne.Prawda:więcej było ciał orków,ale elfy też ucierpiały.Nie mógł na to patrzeć wiec rozglądał się patrząc w inną stronę.Nagle zobaczył rudowłosą elfkę,martwą. To była Tauriel:jedna ze strażniczek Mrocznej Puszczy.Biegł dalej.Słyszał krzyki rozpaczy i paniki,ale się nie zatrzymywał.Nagle zobaczył ją.Tą elfkę widział tu,w swoim koszmarze zawsze.Leżała na ściółce jak zwykle w tym samym miejscu.Drobna,blondowłosa i prawie bez życia.Nie znał jej,ale coś sprawiało,że chciał do niej podejść i pomóc jej.Był już blisko,już prawie mógł jej dotknąć gdy nagle świat wokoło zawirował.Budził się.”Nie teraz!Znów to samo…tylko nie teraz!”myślał.Nagle koszmarny świat zniknął.Elf zbudził się zlany potem.”Znów ten koszmar!”mówił sobie w myślach”Znów wizja wojny i…ta elfka…”.Legolas już od kilku tygodni miał ten sam koszmar i zawsze gdy tylko doszedł do tej dziewczyny budził się.Myślał,że jeśli tym razem pobiegnie do niej to zdąży.”Ale to na nic!” pomyślał zły na samego siebie.Wstał i ubrał się.Wciąż myślał nad tym koszmarem.Czy on coś oznacza?Wtedy nie wiedział.Gdy się ubrał wyszedł ze swojej komnaty i szybkim krokiem poszedł do swojego ojca-Thranduila.