Gdy koszmary stają się rzeczywistością...

 Rozdział 2-Kłamstwa              Thranduila.

-Ależ Legolasie!Czyż nie mówiłem Ci,że to tylko koszmar!-mówił ojciec Legolasowi gdy ten po raz kolejny opowiedział ponownie mu jego ciągły koszmar

-Coś jest nie tak!-sprzeciwił mu się syn-To musi coś oznaczać skoro tyle razy się powtarza!

-Legolasie czy na pewno opowiedziałeś cały sen?-spytał ojciec podejrzliwie. Legolas nigdy nie mówił mu prawdziwego końca.Nie wspominał o tej tajemniczej dziewczynie:

-Nie do końca.-odpowiedział ojcu-

To opowiedz prawdziwe zakończenie.-rzekł Thranduil spokojnie lecz w jego głosie była nuta niepokoju

-No wiec…kilka metrów od Tauriel leży jakaś elfka…-zaczął

-Elfka?!Opisz ją!-jego ojciec widocznie się zaniepokoił

-Drobna.Ma blondwłosy.Widać jednak,że jest dorosła…-mówił

-To sonsens!Bzdury!Nie przejmuj się tym synu.-powiedział Thranduil wciąż bardzo zaniepokojony.Było widać,że coś wie na jej temat i nie chcę mu powiedzieć:

-Ojcze widzę,że coś ukrywasz.-powiedział Legolas powoli i spokojnie-Znasz tą elfkę?

-Nie!Skąd Ci to przyszło do głowy Legolasie.-powiedział Thranduil,odwrócił się po czym kontynuował-Musisz już iść.Mam ważne sprawy do załatwienia.-odrzekł ojciec.Elf stał przez chwilę wpatrując się w plecy wciąż odwróconego ojca po czym odszedł.”On coś wie”myślał.Wtem zauważył,że jego ojciec wzywa do siebie jednego z głównych strażników Mrocznej Puszczy.Postanowił,że ich podsłucha to może dowie się więcej o tej elfce.Zakradł się i schował za ściana niedaleko tronu by wszystko słyszeć:

-Naprawdę?-zdziwił się strażnik-Ale…ale to nie może przecież dotyczyć jej prawda Thranduilu?-w jego głosie było coś niepokojącego.Jego ojciec nic nie mówił. Pewnie zastanawiał się nad czymś.Nagle przemówił:

-Nie wiem.Nie wiem.To niestety jest dość prawdopodobne.-Legolas słuchał tego z zaciekawieniem-Nie możemy pozwolić by Legolas czegoś się dowiedział zrozumiałeś?!Nie może jej poznać!

-O-oczywiście Panie.Lecz nie rozumiem czemu.-powiedział strażnik roztrzęsiony

-Nie podoba mi się to.Jako,że często pomaga strażnikom chciałbym byś ty zlecił mu misję dzięki której zapomni o tym.Niech wyruszy na waszą kolejną misję tą na której macie unieszkodliwić orków z wschodu naszego kraju.-powiedział Thranduil.Przechadzał się na podeście gdzie stał tron to w jedną stronę,to w drugą wciąż nad czymś myśląc:

-Rozumiem.Legolas o niczym się nie dowie.-rzekł drugi

-Idź i znajdź go.Mam nadzieję,że wszystko pójdzie po naszej myśli.-powiedział król jakby do siebie lecz strażnik odszedł z ukłonem.Młody elf nic z tego nie rozumiał.Legolas liczył,że czegoś się dowie,a jednak wciąż wiedział tyle co wcześniej czyli kompletnie nic.Co wie jego ojciec lecz nie chcę mu wyjawić?I kim jest ta”ona” o której wspominał w rozmowie ze strażnikiem no i czy to ma coś wspólnego z jego koszmarem?Nie wiedział.Postanowił,że pójdzie postrzelać z łuku bo wtedy najlepiej mu się myśli i wtedy jest bardziej rozluźniony,a teraz tylko tego potrzebował.