Gdy koszmary stają się rzeczywistością...

Rozdział 6-Spacer.

Jednak wyszedł.Postanowił pójść za Azul i zobaczyć gdzie wychodzi o tak późnej porze.Legolas pomimo złego stanu wyszedł z namiotu i poszedł za Azul.Znalazł ją nad rzeką.Siedziała na brzegu i moczyła stopy w strumieniu.Blask księżyca oświetlał jej rysy twarzy i ukazywał w pełni jej urodę.Gdy elf chciał podejść bliżej zagapił się i nadepnął na gałąź,która swoim trzaskiem obudziła Azul z transu.Elfka od razu chwyciła łuk i wycelowała go w ciemność oraz spytała:

-Kto tam?

Legolas stał chwilę w ukryciu,ale w końcu wyszedł z cienia:

-Co tutaj robisz?!-krzyknęła teraz wytrącona z równowagi elfka-Powinieneś leżeć w łóżku i odpoczywać!-rzuciła łuk na ziemię,podbiegła do niego i zaczęła sprawdzać czy gdzieś nie krwawi

-Spokojnie Azul!Wszystko jest dobrze.-rzekł do niej Legolas uśmiechając się.Azul zawstydzona i lekko zarumieniona odeszła dwa kroki od niego:

-Przepraszam.Już tak mam,ale co ty tu robisz?-powiedziała wciąż na niego nie patrząc

-Mógłbym cię spytać o to samo.-odparł elf wciąż się miło do niej uśmiechając-Ja wiem co tu robię.Co robi w lesie o późnej porze piękna,młoda i mądra elfka?To jest dobre pytanie.-dodał i uśmiechnął się jeszcze bardziej.Teraz oboje stali przy brzegu rzeki.Teraz jego twarz oświetlał księżyc i podkreślał rysy jego twarzy.Azul spojrzała mu w oczy:

-Piękna?Młoda?Mądra?O kim mówisz?-zdziwiła się

-O tobie.-powiedział Legolas.Azul zarumieniła się jeszcze bardziej.Nagle zaczęła drżeć:

-Proszę.Tobie przyda się bardziej.-rzekł ponownie elf zdejmując i dając jej swój płaszcz

-Dziękuję.Nie tylko za płaszcz.-powiedziała szeptem.Spojrzeli sobie ponownie w oczy.Azul zauważyła w nich coś tajemniczego,coś co sprawiało,ze niemogła przestać na nie patrzeć.Legolas także zauważył to,ale w jej pięknych błękitnych oczach.Nagle elf spytał:

-Skoro to już jesteśmy to może chcesz się przejść?

-Taki spacer tak?-spytała cicho.Była urzeczona jego głosem:

-Tak.-odpowiedział i poszli wzdłuż rzeki-Czemu się tak zdziwiłaś gdy powiedziałem o tobie piękna,młoda i mądra?-zaczął nagle elf

-Bo nie posiadam żadnej z tych cech.-powiedział z powagą Azul

-Jesteś piękna tylko tego nie widzisz.Jesteś mądra,ale tego nie chcesz widzieć.-odparł-A co do wieku to ile ty masz właściwie lat?

-Mam dwa tysiące dziewięćset trzydzieści jeden lat.-powiedziała po czym dodała-Ale ja jestem stara.-roześmiała się

-Ja ma tyle samo lat,a po tobie tego nie widać.-odpowiedział Legolas i też się roześmiał.Szli jeszcze chwilę wzdłuż rzeki rozmawiając na różne tematy.Mówili o łukach i strzałach,lasach i dolinach oraz gwiazdach.Nagle elf coś sobie przypomniał:

-Nie jesteś już na mnie zła?-spytał Azul

-Oczywiście,że jestem.-powiedziała z powagą-Ale widzę,że na ciebie nie ma siły.-tutaj się uśmiechnęła.Miała bardzo ładny uśmiech,który podobał się Legolasowi:

-Szkoda.No chyba czas wracać.Już świta.-powiedział spoglądając na wschodzące słońce

-Masz rację,ale ja lubię wschody i zachody słońca,są piękne.Chcę jeszcze zostać.-odpowiedziała

 -Ja także je lubię.Zostańmy więc.-odparł i usiedli w trawie patrząc na słońce,które wstawało nad horyzontem.W końcu gdy pokazało się całe,wstali i poszli czym prędzej do namiotu by Tauriel o niczym nie wiedziała,a podczas tej drogi już nic nie mówili.

W tym rozdziale chcę podziękować mojej koleżance Weronice :D Dziękuję jej za to,że pomogła mi z tym rozdziałem i że dzięki jej  kreatywnym pomysłom dostałam wenę ;) :3